Resensie: antsy does time – Neil Shusterman

Antsy does time Boek omslag Antsy does time
Neil Shusterman
Lemniscaat
2008
216

Antsy heeft een nieuwe vriend gevonden- de vreemde Zweedse Gunnar Ümlaut, die een pracht van een zus heeft: Kjersten. Als Antsy hoort dat Gunnar nog maar zes maanden te leven heeft, stelt hij een officiële verklaring op waarin hij Gunnar een maand van zijn eigen leven geeft. Iedereen die ervan hoort raakt onder de indruk- inclusief de mooie Kjersten. Maar dan komt Antsy erachter dat Gunnar helemaal niets mankeert...

Toen ik met mijn vriend een paar dagen wegging, besloot ik dat één boek meenemen wel voldoende zou zijn. Zo veel tijd om te lezen was er toch niet. Wel ruim drie uur in de trein heen, en terug. In die tijd las ik 2/3e van het boek. Een dag nadat we terug waren las ik hem uit.

Telkens keek mijn vriend me aan, en begon hij te gniffelen als ik weer eens keihard in de lach schoot om de uitspraken in dit boek. Aan humor en rare opmerkingen ontbreekt het dan ook zeker niet. Iets wat op zich best bijzonder is, aangezien het onderwerp enigszins zwaar lijkt te gaan worden.

‘Ik ga dood’

Antsy, een personage dat in drie van Neil z’n boeken verschijnt, vind ik een heerlijk personage. Al vanaf moment één. Als een van zijn klasgenoten hem verteld dat hij doodgaat, op een wel heel apart moment, besluit hij een actie op touw te zetten om hem te steunen. Antsy stelt een verklaring op waarin hij een maand van zijn eigen leven afstaat. Deze actie wordt bekend en meer mensen volgen zijn voorbeeld. Langzaamaan begint het steeds groter te worden. Dan blijkt dat Gunter helemaal niet doodgaat.

Het verhaal

ik heb echt heel erg genoten van het verhaal. Vele malen heb ik keihard zitten lachen om de grappige opmerkingen en bizarre vergelijkingen die werden gemaakt. Al eerder las ik een verhaal van Neil Shusterman, waar ik echt enorm van genoot, en ook deze keer was het raak. Een verhaal over systemische pulmonale monoxie, een lastige term (geloof me, ik moest hem even opzoeken in het boek) voor een vrij heftige ziekte. En ook al draait het hele verhaal om die ziekte, en een zieke jongen, het boek is alles behalve deprimerend. Ik ben echt van de karakters gaan houden. Het verhaal neemt je niet mee in een stroomversnelling, maar kabbelt rustig door. Toch heb je dat gevoel niet. Het boek houd je alert door de bijzondere grappen en de rare opmerkingen en vergelijkingen, waardoor het van begin tot eind blijft boeien.

Karakters

Ik heb erg genoten van Antsy, dus toen ik doorkreeg dat er nog twee boeken met hem zijn, was ik meteen een blij ei. Want oh my wat houd ik van de gedachtengang van die gast! Het is erg prettig om met hem ”om te gaan” en naar zijn gedachtegang te luisteren. Als ik weer eens keihard moest lachen om een grap die hij maakte, en dit aan mijn vriend vertelde, zag ik hem soms kijken: ”ehm… dit is niet echt grappig hoor.” Maar meestal grinnikte hij wel om de opmerkingen. Terwijl ik er echt om in een deuk kon liggen. Het was dus echt volledig mijn humor. Nu vind ik Neil Shusterman sowieso geweldig! Kudos trouwens voor de vertaler, want wow dit is zo geweldig vertaald! Er zitten geweldige woordgrappen in en mooie, vaak diepzinnige, opmerkingen.

Wil ik meer lezen?
DUH!

Heb jij een van de boeken gelezen met Antsy in de hoofdrol?

Leave a Reply