recensie: helemaal het einde – Lisette Jonkman

Helemaal het eide Boek omslag Helemaal het eide
Lisette Jonkman
humor
Luiting-Sijthoff
2017
462

Bij de boekpresentatie van Lisette Jonkmans nieuwe boek kocht ik dit boek. Al vrij snel had ik hem uit. Dat de recensie nu pas online komt ligt aan het feit dat ik heel veel heb gelezen en bar weinig geblogd. Zeg maar gerust, niet meer. Nu is het tijd voor een inhaalslag, want sinds ik dit boek kocht las ik wel zeven boeken.

Helemaal het einde gaat over Roxy die bij een rockband zit. Wanneer haar beste vriendin plots overlijd, keert ze terug naar huis, waar ze al een tijd niet meer is geweest. Al snel staat ze weer tussen de koeien en ontdekt ze dat iedereen in haar geboortedorp verder is gegaan met z’n leven.
Het is erg wennen voor Roxy en ze heeft moeite om zich aan te passen. Dan staat ze opeens oog in oog met haar beste vriend van vroeger: Arno.

Een echte Jonkman

Dit boek is nét even wat anders dan we van Lisette gewend zijn. Normaal zijn haar verhalen luchtig en bevatten ze niet bijster veel diepgang. Maar door de heerlijke schrijfstijl en de humor die ze in zich heeft lach ik me vaak dood om haar boeken.
Dit boek is net even anders, want in dit boek zit meer diepgang dan we van Lisette gewend zijn. En mag ik even zeggen dat ik dat heerlijk vind?

Hardop lachen als een gekkie

Elke keer als ik een boek van Lisette lees lach ik er weer keihard om, of het nou haar schijfgids is, of een van haar  andere boeken. Ook dit keer was het niet anders. Lis heeft de gave om zelfs bij een bloedserieus onderwerp als rouwverwerking je te laten lachen alsof je gek bent. Toen ik in de trein naar huis , na de boekpresentatie van dit boek, haar schrijfgids las, lag werd ik al aangestaard alsof ik gek was. Zelfs oudere mensen keken raar: ” ze lacht om een BOEK!, kan je je dat voorstellen? EEN BOEK!”

En ook bij dit boek was het niet anders. Ik lachte heel vaak hardop en mijn moeder sprak me soms aan dat ik niet zo overdreven hoefde te lachen. Maar het was gewoon zó grappig.

Karakters

Niet alle karakters vond ik even leuk. Zo vond ik Franz echt een eikel, Jay overigens ook evenals de manager. En Gijs was veel te lief. Maar weet je? Als je dit van een personage vind, zijn ze heel goed geschreven. Want als je nog maar iets voelt voor een karakter, moet de schrijfster complimenten krijgen. Want een plat karakter dat niks met je doet is niet goed beschreven. Dus Lis, je hebt erg goede personages.

Dit boek heb ik op goodreads 4 sterren gegeven.

 

Leave a Reply