Recensie: Het meisje met alle gaven

het meisje met alle gaven Boek omslag het meisje met alle gaven
M.R. Carey
spanning
A.W. Bruna
2014
431

Elke ochtend wacht Melanie in haar cel tot ze wordt opgehaald en naar het klaslokaal wordt gebracht.
Als ze aan de beurt is, houdt Sergeant haar onder schot terwijl twee van zijn mannen haar in de rolstoel vastgespen. Ze vinden haar niet aardig, denkt ze. Ze grapt dat ze niet zal bijten. Maar niemand lacht.

Nadat ik het hilarische Antsy does time uit had, had ik behoefte aan iets dat minder grappig was, maar juist iets zwaarder. Ik besloot het 431 pagina tellende het meisje met alle gaven te kiezen. Juist omdat de achterflap zo onwijs weinig verklapte.

In het begin leek het nog een verhaal te worden over een bijzondere schoolklas waarin de kinderen om een onbekende reden waren vastgebonden. Maar na een aantal hoofdstukken bleek het te gaan om een zeer a-tipisch zombieverhaal.

Zombies die Hongers heten

In dit verhaal waren het geen zombies die traag voortbewogen met hun armen voor zich uit. Haast gemummificeerde wezens die half dood waren, maar het waren hongers. Mensen die geïnfecteerd waren met een virus dat de controle over je lijf overneemt. En ze lopen niet traag, ze rennen net zo lang door tot ze je te pakken hebben gekregen en je kunnen opeten. Vandaar ook de naam: hongers. Want deze zombies bijten je niet alleen, ze eten je helemaal op. Levend!

Karakters

Dit boek zit vol met bijzondere karakters die me echt aan het lezen hielden. Vooral Melanie, de hoofdpersoon die ook geïnfecteerd was met het virus. Het was zeer interessant om in haar hoofd het verhaal mee te maken. Maar wat ik echt een pluspunt vind is dat er soms een heel kort hoofdstuk tussen zat, soms maar drie pagina’s, waardoor je een klein stukje vanuit een ander persoon kon beleven. Dit maakte dat je hun kijk op de dingen ook van dichtbij meemaakte. Iets wat het intrigerender maakt om het boek te blijven lezen.

Minpunt van het boek

Er zaten een hoop hele lastige termen in, waarvan naar mijn idee verwacht werd dat dit algemene kennis is. Maar ik vond het grootste deel maar lastig. zo werden er termen gebruikt waar ik nog nooit van had gehoord, en ik moet zeggen dat mijn woordenschat echt wel groot genoeg is om de meeste dingen te snappen. Het feit dat het hier niet om gewone woorden gaat, maar om medische kennis, maakt dat het erg lastig is om te snappen wat ze bedoelen. Soms volgt er wel een uitleg, maar soms vond ik die ook nogal vaag.

Schelden

Een ander minpunt, iets wat voor mij een vrij groot minpunt is, is dat er veel werd gevloekt in het boek. En niet eens door een bepaald personage, maar door bijna allemaal. En allemaal gebruikte ze het woord ”fokking”. Iets waar ik me soms mateloos aan stoorde. Kijk, als het een eigenschap van één van de karakters is, dan kan ik daar prima mee leven, maar ze moeten niet allemaal gaan schelden. En al helemaal niet met allemaal een en het zelfde scheldwoord. Dit werd op een gegeven moment zelfs irritant.

Gelukkig zat de spanningsopbouw goed in elkaar en kon ik, voor mijn doen, redelijk vlot doorlezen. Eindelijk zit ik in een leesfase, in plaats van een lees dip. En dat is erg prettig. Ik heb deze maand al 2 boeken gelezen. Iets waar ik normaal gesproken een hele maand over doe. Gewoon vanwege de voortdurende lees dip.
ik gaf dit boek op Goodreads 3 sterren, maar 3,5 is beter op zijn plaats.

2 Comments

  1. annelotte

    23 juni 2017 at 19:03

    Wauw, dit boek lijkt me super leuk! Ik ga deze ook maar op mijn lijst zetten. (Helpt hij groeit nogal snel)

    1. HetLeeslint

      24 juni 2017 at 15:28

      Hij was inderdaad erg leuk, heel veel plezier ermee!
      Trouwens, erg herkenbaar, die groeiende stapel.. haha

Leave a Reply